Hier vindt u voorbeelden uit de praktijk, zodat u kunt lezen wat natuurlijke gezondheidszorg voor dieren kan betekenen. Uit privacy overwegingen zijn de namen in alle artikelen gefingeerd.

Hond met de ziekte van Lyme

Bert, een kruising bordercollie/labrador van 3 jaar oud, kwam bij de natuurgeneeskundig therapeut. De dierenarts had het jaar daarvoor de ziekte van Lyme geconstateerd met een bloedonderzoek. Bert had al een aantal antibioticakuren gehad, daar reageerde hij wel goed op, maar als de kuur voorbij was, kwamen de klachten in alle heftigheid weer terug. Dit was zo al driekwart jaar aan de gang. Bert had zoveel pijn dat hij veel moeite had met opstaan. Bij de hevige pijnklachten had hij ook last van koorts en diarree. Zijn eetlust was niet goed en hij gaf af en toe over. Hij was lusteloos, lag veel en wilde niet meer spelen.

De natuurgeneeskundig therapeut is direct gestart met de aanpak van de veroorzaker van de ziekte van Lyme, de Borrelia bacterie. Daarvoor heeft ze een homeopathisch middel ingezet. Daarnaast heeft Bert ook een homeopathisch middel gekregen voor verlichting van de pijnklachten. Celzouten kreeg hij om de ontstane tekorten aan te vullen en voor de algehele weerstand een kruidentinctuur.

Zijn algehele conditie begon na het begin van de behandeling langzamerhand te verbeteren. Hij had al snel geen koorts en diarree meer, ook was de pijn minder. Hij begon weer te spelen en hield dat telkens wat langer vol. Hij was in het begin nog wat stram als hij uit zijn mand kwam, nog met trage en houterige bewegingen maar had wel weer zin om op te staan. Tegen het einde van de behandeling was zijn flexibiliteit weer helemaal terug. Hij was weer blij, enthousiast en alert en werd weer de hond die hij was voordat hij ziek werd. Bert is nu een fitte soepele pijnvrije spring in ’t veld die z’n streken weer terug heeft.

Hond met manke voorpoot.

hondDe zevenjarige Labrador Mora wordt vanwege een kreupelheid aan haar rechter voorpoot in een osteopathiepraktijk aangeboden voor een behandeling. Uit de anamnese (vraaggesprek voor de behandeling) blijkt dat Mora al een dik medisch dossier heeft. Ze heeft een geschiedenis van spijsverteringsproblemen, voedselintolerantie en huidproblemen.

Na de anamnese volgt het osteopatisch onderzoek. Ongeacht met welke klacht een dier in de praktijk komt, wordt altijd het hele lichaam onderzocht. Zo ook bij Mora; er wordt dus niet alleen gekeken naar haar rechter voorpoot. Heel vaak is het zo dat de oorzaak in een totaal andere regio zit, dan waar het dier zijn kwaal laat zien.

Een osteopaat brengt in het onderzoek niet alleen de geblokkeerde regio’s in kaart, maar achterhaalt ook de oorzaak-gevolgketen die het lichaam heeft opgebouwd. Tenslotte is het zo dat een klacht niet volledig kan verdwijnen, zolang de oorzaak niet is weggenomen. Het behandelen van de gevolgen geeft vaak wel verlichting van het probleem, maar deze keert dan vaak na verloop van tijd weer terug.

Mora’s oorzakelijke probleem blijkt het litteken te zijn dat zich gevormd heeft na haar sterilisatie. Ze is al op de leeftijd van zes maanden gesteriliseerd. Door de operatie heeft zich een litteken gevormd waar, door haar groei na de operatie, rek op is gekomen. Hierdoor werd de beweeglijkheid van de organen in het kleine bekken bemoeilijkt, wat invloed heeft gehad op het vrij kunnen functioneren van de buikorganen. Mogelijk zit hier de link voor het ontwikkelen van de voedselintolantie en de spijsverteringsproblemen.

Via een belangrijke zenuw wordt de informatie van de buikorganen teruggekopppeld naar de nek. De wervels van de nek waar deze zenuw binnenkomt, zijn, doordat de zenuw verstoorde informatie doorgaf, geblokkeerd geraakt. En deze geblokkeerde nekwervels zijn de uiteindelijke reden dat Mora kreupel ging lopen.

Over het algemeen kan aangehouden worden dat er voor het oplossen van oude blokkades meer behandelingen nodig zijn dan voor een heel recent probleem. Om Mora klachtenvrij te maken, zijn in totaal vijf behandelingen nodig geweest. De eerste twee zijn volledig gericht geweest op het losmaken van de spanning in de buikregio en vanaf behandeling drie werd er ook gewerkt met de nek.

Volledig volgens verwachting liet Mora op de eerste behandelingen geen verbetering zien van haar kreupelheid. Wel werd ze vrolijker, wilde ze weer meer spelen en had ze vaker zin om geknuffeld te worden. Haar kreupelheid begon te veranderen na de vierde behandeling en na de vijfde behandeling liep ze weer helemaal zuiver.

Hond voor algemene controle.

Sien is een Duitse herder teef van 2,5 jaar die zonder specifieke klachten voor een algemene controle komt. Ze heeft in het verleden een periode veel overgegeven en daardoor al veel reguliere medicijnen gehad. Dat is inmiddels allemaal verdwenen op een enkele keer na. Wel blijkt Sien nog steeds aan de magere kant te zijn, ze is ook altijd al een moeilijke eter geweest.Bovendien krijgt ze iedere dag een ½ eierkoek in verband met het eten van paardenmest, dit helpt. Sien is een hond die altijd maar door wil gaan en weinig rust kent, dit kost veel energie. Hoewel Sien een daadkrachtige hond lijkt die heel actief is, blijkt juist uit het energetisch onderzoek dat ze heel onzeker is.

De onzekerheid van Sien heeft gevolgen voor de spijsvertering en dus de opname van voedingsstoffen.  Wat weer leidt tot het eten van paardenmest, hyperactief gedrag en een moeilijke eter zijn. Als advies krijgt Sien een Bachbloesemremedie en een etherische olie ter verneveling om meer rust te brengen. Omdat Sien al meerdere malen medicijnen heeft gehad, krijgt ze een probiotica kuur van zuurdesembrood en biogarde. Verder worden er twee celzouten geadviseerd om de spijsvertering weer te versterken. Ook wordt aangeraden de hoeveelheid voer te verhogen, deze blijkt namelijk wat aan de lage kant te zijn in verhouding tot de grootte van Sien.

Een tijd later blijkt Sien rustiger geworden te zijn en zelfs 4 kg aangekomen. Dus ook al is er geen duidelijke klacht bij uw dier aanwezig, een algemene controle van het dier kan zeker baat hebben.

Hond met bloederige diarree.

Het gaat om Amy, een Berner sennen teef van 4 jaar en zij is nu ongeveer 1,5 jaar bij de huidige eigenaar. Amy is afkomstig van een opvangadres, aangezien ze wegens verwaarlozing in beslag was genomen.

Amy heeft al vanaf het begin de neiging haar eigen ontlasting en die van andere honden op te eten. Natuurlijk niet erg gezond voor de hond zelf, gezien alle bacteriën die ze zo binnenkrijgt. Ze heeft daarna dan ook vaak diarree. Amy wordt hiervoor behandeld met de inzet van homeopathie en advies met betrekking tot de omgang met Amy.

Daardoor is al een enorme verbetering opgetreden in de verlaging van de frequentie van het eten van ontlasting. Echter, dan gaat het mis. Amy heeft plotseling spuitdiarree met bloed en braakt. Waarschijnlijk heeft ze de dag ervoor iets verkeerds gegeten, aangezien ze tijdens de wandeling een tijdje weg was in de bosjes.

De dierenarts denkt aan giardia (een darmparasiet) en dus heeft Amy antibiotica en diarreeremmer gekregen, dit heeft na een kleine opleving geen verder positief effect.

Om die reden komt de eigenaar nu terug bij de natuurgeneeskundig therapeut. Aangezien de antibiotica niet heeft geholpen, wordt gedacht aan een virus, voor een natuurgeneeskundige behandeling maakt het echter niet veel uit. We gaan immers niet de ziekte behandelen, maar het immuunsysteem van de hond dat blijkbaar niet sterk genoeg is. We geven Amy eenmalig een homeopathisch middel en een dag later is ze al voor een groot deel opgeknapt, de ontlasting is nu breiig. Drie dagen later zijn de klachten weer volledig terug, het middel is al uitgewerkt dus herhaling is nodig. Nu krijgt Amy na vier dagen een terugval, nu herhalen we het middel weer, alleen wat sterker. Amy knapte weer langzaam op en na vier dagen krijgt ze toch weer een terugval.

Inmiddels heeft het systeem van Amy het natuurlijk erg zwaar en raakt uitgeput. Dus tijd voor wat extra hulp voor Amy. Ze reageert iedere keer goed op het homeopathisch middel, dus dat veranderen we niet. Wel krijgt ze nu een duidelijk sterkere dosis van het middel en gaan we het om de dag herhalen, zodat we de heftige terugval die iedere keer volgt kunnen voorkomen. Bovendien gaan we Amy een vitaminecomplex bijgeven om zo alle verloren voedingsstoffen aan te vullen.

Ook wordt er weer een advies gegeven met betrekking tot de omgang met Amy, dit is belangrijk omdat de klachten iedere keer weer terugkomen. Ze is een onzekere hond en heeft veel bevestiging/steun nodig. Hierna gaat het goed en geven we de dosis nog een maal preventief. Uiteindelijk komen de klachten toch nog een keer in lichte mate terug, waardoor herhaling noodzakelijk is.

En dan gaat het eindelijk goed met Amy. Inmiddels is ze weer goed op gewicht en rent en springt ze weer vrolijk rond!

Hond met een mijtenallergie.

Hond 2Rodi, een Berner Sennen had al een jaar last van een ontstoken huid (met haaruitval), met name op zijn rug. Hij moest een regelmatig een hempje dragen, aangezien hij verging van de jeuk.  

Uit bloedonderzoek bleek dat hij een allergie voor 5 mijten had.  De ontstekingremmers die hij kreeg van de dierenarts, hadden geen resultaat. De eigenaren besloten toen om Rodi natuurgeneeskundig te laten behandelen. Rodi bleek een slechte conditie te hebben en een overbelast immuunsysteem.

Door onder meer zijn spijsverteringsstelsel (maag, darmen, pancreas, lever en nieren) op conditie te brengen (met kruidentincturen, orthomoleculaire middelen en andere voeding) en zijn tekorten aan te vullen, knapte hij al na een aantal weken op.

Rodi heeft ook Bach bloesemremedies gekregen aangezien hij last had van stress. Zijn huidproblemen zijn verdwenen en zijn vacht heeft weer een diepe glans.Ook zijn conditie is nu goed. Rodi is weer een vrolijke en gezonde hond. 

Boxer met huidproblemen. 

IMG 1092Twee jaar geleden kreeg de boxer Max - toen 11 maanden oud - kale plekjes op zijn hoofd en wangen. Uit de anamnese van de dierenarts werd de diagnose folliculitis gesteld. Deze prognose was niet best. Het bleek een hardnekkig verschijnsel te zijn en moeilijk regulier te behandelen. Ook had Max een roestkleurige vacht met name tussen zijn tenen en aan zijn kin. Dit was een gistinfectie. Een en ander kon wijzen op een allergie en/of lage weerstand. Allemaal moeilijk te behandelen door een reguliere dierenarts. Uit metingen (bio resonantie, lecherantenne) en uitgebreide anamnese door een natuurgeneeskundige bleek dat het immuunsysteem ontregeld was. Ook kon Max zijn afvalstoffen niet goed kwijt. Max kreeg allerlei supplementen en natuurlijke middelen. Ook werd ander voer geadviseerd. Hij knapte al snel op. In de loop van enkele maanden waren alle kale plekjes weg. De roestkleurige huid verbeterde ook.

Vervolgens kreef Max - toen hij anderhalf jaar oud was - kort op elkaar enkele blaasontstekingen. Aanvankelijk werd gekozen voor een behandeling met antibiotica, maar dat hielp maar even. Gelukkig kon ook dit probleem natuurgeneeskundig goed opgelost worden. Met gerichte middelen verbeterde het snel; hij heeft tot nu toe geen nieuwe blaasontsteking meer gehad. Ook voor zijn psychische gesteldheid (druk, overmatige seksuele driften) is hij succesvol behandeld.

We zijn inmiddels twee jaar verder; af en toe heeft Max nog een kaal plekje gehad. Zo nu en dan wordt de natuurgeneeskundige geraadpleegd op het moment dat Max een boost nodig heeft. De gistinfectie tussen zijn tenen en aan zijn kin zijn nagenoeg weg. Hij is uitgegroeid tot een evenwichtige volwassen hond, die wel altijd wat extra aandacht zal blijven vragen.  De eigenaren zijn blij dat Max een stuk sterker en gezonder geworden.